Անմահ Թումանյանին

Խոր ակնածանքով այցելեմ կրկին

ուխտատեղ դարձած քո չքնաղ Լոռին,

գլխիկոր կանգնեմ այն մատուռի մոտ,

որտեղ Մեծ Սիրտ է պահ տված հողին:

Մտնեմ գլխատուն, ուր օրորոցդ է

քաղցրահուշ` դրված ի ցույց բոլորի,

փայտե կժերը, շերեփ ու թասեր

և ճախարակը քո անուշ նանի:

Անհոգ մանկության վկա հուշերդ`

սանդերքն ու տաշտը, քարե բուխարին,

և հիշեմ նանիդ աղամանը հին,

որով նա աղ էր տալիս ոչխարին:

Եվ քո ոսկեթև ճախրող արծիվը`

վիշտը անտեսող, ձգտող անհունի,

քաջ անցավորաց` պապերիդ պատկան

ազդեցիկ ու կեռ թուրը հավլունի:

Այս երկրից անցվոր, բայց աստվածային

տիեզերքում է ճախրում քո հոգին,

քո ցաված հոգին վար մնացածիս

չի թողնում տրվեմ խեղճ-լալկան երգին:

Քո հառաչանքով քո սրտի խորքից

խոսքդ կխոսես հայի Աստծո հետ,

հույսի ու լույսի հայրենիքդ վես

նոր պոետները պիտի գովերգեն:

Անահիտ Սահակյան

Մեկնաբանություններ